Η αντίθεση στη διάρθρωση του συλλογισμού του κεφαλαίου

(1) Οἱ μὲν πολλοὶ…(3) Ἐμοὶ δὲ…(15) Ἐπειδὴ δὲ τοῖς πάλαι… Πάνω στη διπλή αυτή αντίθεση στηρίζεται ο συλλογισμός του κεφαλαίου: αντίθετα από τη γνώμη των πολλών, που μίλησαν σε περασμένα χρόνια, ο Περικλής δυσκολεύεται να πιστέψει, πως για να τιμηθεί το έργο των νεκρών χρειάζεται και ο επιτάφιος λόγος. Όμως μιά και οι παλιοί έκριναν, πως έτσι πρέπει να γίνεται, θα δοκιμάσει κι αυτός τώρα… Οι αμφιβολίες του ρήτορα για τη σημασία του λόγου δεν έχουν τόση δύναμη, ώστε να ματαιώσουν ό,τι οι παλιές γενιές έφτασαν να παραδεχτούν για σωστό. Γι’ αυτό και η επιφύλαξη διατυπώνεται με μετριοπάθεια, εκεί που η γνώμη των άλλων παίρνει κατηγορηματική μορφή (3) ἐμοὶ δε ἀρκοῦν ἄν ἐδόκει εἶναι ~ (1) ἐπαινοῦσι, (15) οὕτως ἐδοκιμάσθη ταῦτα καλῶς ἔχειν (διαφορά στην έγκλιση, διαφορά και ανάμεσα στην απλή δόξα του ρήτορα και στη δοκιμασμένη πίστη των παλιών. Πρόσεξε ακόμα τον ενεστώτα ἐπαινοῦσι: σαν να κρατάει αυτό που ειπώθηκε σε περασμένους καιρούς και από τους άλλους ρήτορες και τώρα και πάντα την αξία του).

[πηγή: Ι. Θ. Κακριδής, Ερμηνευτικά Σχόλια στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη, Η΄ έκδοση, Βιβλιοπωλείο της «Εστίας» Ι. Δ. Κολλάρου & ΣΙΑΣ Α. Ε., Αθήνα 1993. σελ.2]