Η έννοια της αιδούς και του νόμου στην αρχαία Αθήνα

«[…]Ο Δημόκριτος πίστευε κι αυτός στον νόμον, τον οποίο τοποθετούσε σε ακόμη υψηλότερο βάθρο. Ο νόμος υπάρχει για το καλό της ανθρώπινης ζωής, και υπακούοντάς τον αντιλαμβανόμαστε την υπεροχή του (ἀρετή). Πρέπει κανείς να καθιερώσει αυτό που λέγεται «νόμος στην ψυχή», το νόμο του αυτοσεβασμού ή της αἰδοῦς, που καθιστά αδύνατη τη διάπραξη αδικημάτων ακόμη και στα κρυφά. […]»

«[…] Σαν δείγμα έκφρασης αθηναϊκής υπερηφάνειας για την έννοια νόμος μπορεί κανείς να παραθέσει τα λόγια του Θησέα στον Ευριπίδη, Ικ. 429 κε:

''Η πόλη δεν έχει μεγαλύτερο εχθρό από τον τύραννο. Πρώτα πρώτα, όπου υπάρχει τύραννος δεν υπάρχουν κοινοί νόμοι, αλλά η εξουσία ασκείται από έναν άνθρωπο, που έχει οικειοποιηθεί το νόμο, πράγμα που δεν είναι καθόλου δίκαιο. Αντίθετα, όταν ισχύουν οι γραπτοί νόμοι, η δικαιοσύνη απονέμεται αμερόληπτα στους φτωχούς και τους πλούσιους, και, αν κανείς από τους πρώτους συκοφαντείται, μπορεί να μιλήσει ως ίσος προς ίσον με τους δεύτερους, και ο πιο αδύνατος υπερνικά τον δυνατότερο, εφόσον έχει το δίκιο με το μέρος του.'' […]»

[πηγή: W. K. C. Guthrie Οι Σοφιστές, μτφρ. Δ. Τσεκουράκης, Μ. Ι. Ε. Τ., Αθήνα 1989. σελ.96-7]