Λυσίας, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς, 2.79: Η θνητή φύση των νεκρών και η αθάνατη δόξα τους

Επομένως, ταιριάζει να θεωρούνται τρισευτυχισμένοι εκείνοι που αγωνίστηκαν για τα μεγαλύτερα και ωραιότερα ιδανικά και έπεσαν κατά τη φάση της επιδίωξής τους, χωρίς να αφεθούν αμέριμνα στη διάθεση της τύχης και χωρίς να περιμένουν το φυσικό (μοιραίο) θάνατό τους, αλλά επιλέγοντας τον ωραιότερο.

[πηγή: Λυσίας, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς, 2.79, μτφρ. Γ.Α. Ράπτης, Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]