Η μομφή της Ιοκάστης κατά της μαντικής τέχνης

Η Ιοκάστη, πράγματι, προσπαθεί μ’ όλη τη συνειδητή τρυφερότητα της συζύγου, την ασύνειδη τρυφερότητα μιας μάνας για ένα παιδί, να καθησυχάσει αυτόν που αγαπάει περισσότερο από άλλον και που οι αποκαλύψεις του Τειρεσία έχουν αναστατώσει. Μια οδός, μια μοναδική οδός ανοίγεται μπροστά της: να αποδείξει ότι η μαντεία είναι μια γνώση ψευδής. Αναμφίβολα, δε θα ασεβήσει τόσο, ώστε να πει ότι οι θεοί αγνοούν τη μοίρα των ανθρώπων, αλλ’  ότι όσο δεν έχουν αποκαλύψει στους θνητούς τη γνώση του μέλλοντος, δεν ομιλούν με το στόμα των μάντεων, οι χρησμοί είναι ψευδείς, και γι’ αυτό δίνει μια πολύ σαφή απόδειξη, που την αντλεί από την ίδια εμπειρία της ζωής της (…). Πράγματι, και στο σημείο αυτό διακρίνουμε όλη τη μεγαλοφυΐα του Σοφοκλή· αυτή η μομφή κατά της μαντικής τέχνης, αυτή η βεβαιότητα ότι κανένας θνητός, εμπνευσμένος από ένα θεό, δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι προβλέπει το μέλλον, είναι ακριβώς η πιο πειστική απόδειξη που υπάρχει για την αλήθεια των χρησμών.

[πηγή: G. Méautis, «Οιδίπους Τύραννος». Στο Έπος και Δράμα, μτφ.-επιμ. Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, Εκδόσεις της Σχολής Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Αθήνα 1999, σελ. 147-148]