Ερινύες

[Οι Ερινύες] ανήκουν στις πιο αρχαίες θεότητες του ελληνικού πάνθεου. Είναι αρχέγονες δυνάμεις που δεν αναγνωρίζουν το κύρος των θεών της νεότερης γενιάς. Είναι ανάλογες με τις Μοίρες, που δεν έχουν άλλους νόμους από τους δικούς τους και στους οποίους ακόμη και ο ίδιος ο Δίας οφείλει να υπακούει. Αρχικά ο αριθμός τους είναι απροσδιόριστος. Μετά ο αριθμός τους καθορίζεται, όπως και τα ονόματά τους· γενικά γνωρίζουμε τρεις, την Αληκτώ, την Τεισιφόνη και τη Μέγαιρα.
[…] Από τα ομηρικά ακόμη έπη το κύριο λειτούργημά τους είναι η εκδίκηση του εγκλήματος. Τιμωρούν ιδιαίτερα τα σφάλματα εναντίον της οικογένειας […].

Προστάτριες της κοινωνικής τάξης, τιμωρούν όλα τα σφάλματα που μπορούν να την ταράξουν καθώς και την υπερβολή, την Ύβριν, που κάνει τον άνθρωπο να ξεχάσει τη θνητή του φύση. Απαγορεύουν στους μάντεις και τους προφήτες να αποκαλύψουν ακριβώς το μέλλον και να βγάλουν έτσι τον άνθρωπο από την αβεβαιότητά του κάνοντάς τον παρόμοιο με τις θεότητες. Με τις Ερινύες εκφράζεται η βασική θεώρηση του ελληνικού πνεύματος για μία τάξη του κόσμου που πρέπει να προστατευτεί εναντίον των αναρχικών δυνάμεων. Ασφαλώς ένα από τα κύρια έργα τους είναι να τιμωρήσουν το δολοφόνο, όχι μόνο το φονιά και τον εκ προμελέτης δολοφόνο, αλλά γενικά την ανθρωποκτονία, γιατί ο φόνος είναι κηλίδα ηθική, που βάζει σε κίνδυνο τη σταθερότητα της κοινωνικής ομάδας μέσα στην οποία διαπράχτηκε. Γενικά ο φονιάς εξορίζεται από την πόλη του περιπλανιέται από πόλη σε πόλη, μέχρις ότου κάποιος συναινέσει να τον καθάρει από το αμάρτημά του. Συχνά το φονιά τον χτυπά η τρέλα που την στέλνουν οι Ερινύες.

[πηγή: P. Grimal, Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας, επιμ. ελλ. έκδ. Β. Άτσαλος, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1991]