|
Ποιος είναι τάχα ο άγνωστος [στρ. α] |
685 |
|
που κρύβεται μες το χρησμό του Δελφικού50
|
|
|
του Βράχου; αυτός που τέλεσε τ' ανείπωτα, |
|
|
τ' ανομολόγητα με χέρι ματωμένο; |
|
|
Είναι καιρός να πάρει |
|
|
της εξορίας την οδό γοργά, |
690 |
|
όπως γοργά της θύελλας τ' αλόγατα καλπάζουν. |
|
|
Πάνοπλος ο υιός του Διός τον διώκει |
|
|
με του πυρός την αστραπή |
|
|
κι αλάθευτες ακολουθούν σα λαγωνίκες |
|
|
οι Ερινύες τρομερές.51
|
695 |
|
|
|
|
Στην κορυφή του χιονισμένου Παρνασσού |
[αντιστρ. α] |
|
πρόβαλε λόγος λαμπερός μιας αποκάλυψης |
|
|
κι όλοι ζητούν τον άγνωστο, τον άφαντο |
|
|
μυρίζοντας τα χνάρια του παντού. |
|
|
Σαν την άδικη λουφάζει την κατάρα στα δάση, |
700 |
|
στα βράχια και στα σπήλαια, σαν ταύρος μοναχός, |
|
|
της συμφοράς το πόδι σέρνοντας πεντάρφανο. |
|
|
Κοιτάει να γλυτώσει το χρησμό· |
|
|
χρησμό που ζωντανός αιώνια |
|
|
στην κεφαλή του γύρω-γύρω θα πετάει. |
705 |
|
|
|
|
Με τάραξε βαθιά, με τρόμαξεν |
[στρ. β] |
|
ο σοφός μαντευτής των σημείων. |
|
|
Ν' αμφιβάλλω ή να πιστέψω; |
|
|
Απορώ· να μιλήσω διστάζω. |
|
|
Σκοτάδι μπρος και πίσω, παντού. |
710 |
|
Με της ελπίδας τα φτερά πετώ. |
|
|
Δεν άκουσα ποτέ να μιλάνε για μίσος, |
|
|
πρόσφατο και παλιό, |
|
|
ανάμεσα στους Λαβδακίδες |
|
|
και στου Πολύβου τον υιό. |
715 |
|
Πού νά 'βρω πειστικά τεκμήρια |
|
|
τη φήμη να κλονίσω του Οιδίποδος |
|
|
στην πόλη; πώς να συνδράμω να βρεθεί |
|
|
ο άγνωστος φονιάς του Λαβδακίδη; |
|
|
|
|
|
Ο Ζευς κι ο Απόλλων σοφοί, [αντιστρ. β] |
720 |
|
αυτοί μονάχα τη θνητή γνωρίζουν φύση. |
|
|
Θνητός κι ο μάντης, γιατί να ξέρει |
|
|
από μένα πιο πολλά; δεν είναι λογικό. |
|
|
Στον άνθρωπο μόνον η φρόνιμη γνώση |
|
|
νικά τη φρόνιμη γνώση. |
725 |
|
Αν δεν αποδειχτούν αλήθειες |
|
|
οι μαντείες του, αρνούμαι τη μομφή του. |
|
|
Όταν εκείνος μες το φως αντάμωσε |
|
|
τη φτερωτή παρθένα, σοφός αποκαλύφτηκε |
|
|
κι η πόλη τον αγάπησε παράφορα. |
730 |
|
Ο νους να το χωρέσει δεν μπορεί |
|
|
πως εγκλημάτησε ποτές του. |
|