Ασταθή και αβέβαια τα ανθρώπινα πράγματα

Ησίοδος, Έργα και Ημέρες 109-119

Πρώτα-πρώτα τη χρυσή γενιά των λιγόζωων των ανθρώπων έπλασαν οι αθάνατοι που τα Ολύμπι' ανάχτορα κατέχουν. Υπάρξανε αυτοί την εποχή που βασίλευε στα ουράνια ο Κρόνος. Εζούσανε καθώς θεοί, με την ψυχήν απείραχτη και βάσανα δεν είχανε και μόχτο δεν εξέραν· μήτε τα μαύρα γερατειά τους βρίσκανε, μα παλικάρια πάντα στα ποδάρια και στα χέρια τους, χαίρονταν σε συμπόσια γιορτινά κι απ' τα κακά όλα απέξω· και πέθαιναν σα να 'γερναν σ' ύπνο γλυκό. Γύρω τους όλα τα καλά: η ζωοδότρα η γη αυτοφύτρωτο καρπόν ανάδινε, πολλή και μπόλικη σοδειά· κι' εκείνοι πράοι κι ειρηνικοί μέσα στα μύρια τα καλά χαιρόνταν τα έργατά τους. [...]
Μετάφραση: Παν. Λεκατσάς

Σοφοκλής, Τραχίνιες 1-3

Δηιάνειρα
«είναι ένας λόγος που γυρνά στον κόσμο
απ' τα παλιά τα χρόνια: πως δεν είναι
να ξέρεις για κανένα, πριν πεθάνει,
αν του ήταν ή καλή ή κακή η ζωή του».
Μετάφραση: Ι. Γρυπάρης

Σοφοκλής, Οἰδίπους Τύραννος 1524- 1530

«Πολίτες της πατρίδας μου της Θήβας
κοιτάξτε τον Οιδίποδα,
των αινιγμάτων γνώριζε τη λύση,
μακρόθυμος και παντοδύναμος κυβέρνησε,
τον ζήλεψαν πολλοί· τον φθόνησαν πολλοί·
δίνη δεινή τον πήρε και τον βύθισε.
Ποτέ μη μακαρίζεις τους ανθρώπους,
πριν αντικρύσεις τη στερνή τους μέρα
και πριν το τέρμα της ζωής περάσουν,
χωρίς να τους παιδέψουν βάσανα και πίκρες».
Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης

[πηγή: Ηροδότου Ιστορίες, Α΄ Γυμνασίου, Βιβλίο Εκπαιδευτικού]