Η δομή του χορικού

Η δραματική κατάσταση –με τον Φιλοκτήτη βυθισμένο στον ύπνο και δίπλα του τον Νεοπτόλεμο με το τόξο στο χέρι– είναι φορτισμένη με τόση ένταση, ώστε δεν μπορεί να έχει τη θέση του εδώ ένα κανονικό στάσιμο· πιο οργανικά ενσωματώνεται στα δραματικά συμφραζόμενα η τριαδική σύνθεση (827-864), η οποία διακόπτεται από τους εξαμέτρους του Νεοπτολέμου, έπειτα από τη στροφή. Η στροφή επικαλείται για χάρη του αρρώστου τον ύπνο, αλλά εν συνεχεία παρακινεί τον Νεοπτόλεμο να εκμεταλλευτεί την περίσταση το ταχύτερο, για να δράσει. Εκείνος όπως αποκρίνεται, σε τέσσερις εξαμέτρους, με επίσημο χρηστικό λόγο. Η διαζευκτική λύση, που ως αυτό το σημείο ούτε διευκρινίστηκε ούτε καν τέθηκε –μόνο το τόξο ή μαζί και ο κάτοχός του– αποσαφηνίζεται εδώ ρητά από τον Νεοπτόλεμο: ο θεός απαιτεί και τον ήρωα μαζί με τα όπλα του – όλα τα άλλα θα ήταν ανώφελα. Ο τόνος των στίχων φωτίζει την κατάσταση που μόλις δημιουργήθηκε, ωστόσο έχουμε το δικαίωμα να αναρωτηθούμε πόσο ρόλο παίζει εδώ η ίδια η πάλη του Νεοπτόλεμου για να πάρει μια απόφαση.

[πηγή: A. Lesky, Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων, τομ. Α΄, μτφ. Ν. Χουρμουζιάδης, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1987, σελ. 404-405]