Ασάφεια ως προς τον χρησμό της νίκης των Ελλήνων στην Τροία

Τόλμη, ευφυΐα, επινοητικότητα είναι χαρακτηριστικά της δραματικής τεχνικής (του Σοφοκλή) και της γλώσσας του. Είναι τολμηρός στον τρόπο που χειρίζεται την ασυνέπεια, η οποία του προσφέρει την ευκαιρία για ορισμένες έντονα φορτισμένες δραματικές στιγμές, μολονότι ο σκοπός της είναι κάτι περισσότερο από την απλή δημιουργία λαμπρών σκηνών. Στον Φιλοκτήτη, λ.χ. υπάρχει μια περίφημη ασυνέπεια ως προς το αν γνωρίζει ο Νεοπτόλεμος την προφητεία ότι αυτός και ο Φιλοκτήτης είναι γραφτό να κυριέψουν μαζί την Τροία: στον πρόλογο δεν γνωρίζει απολύτως τίποτε γι’ αυτήν, αλλά προς το τέλος του δράματος είναι σε θέση να δώσει στον Φιλοκτήτη μια λεπτομερή και διεξοδική αναφορά. Δεν υπάρχει κανένας ικανοποιητικός τρόπος να εξηγήσουμε την ασυνέπεια αυτή λογικά, όπως αν είχαμε να κάνουμε με ένα ιστορικό περιστατικό, αλλά υπάρχουν επαρκείς δραματικοί λόγοι για τη σταδιακή αποκάλυψη της κρίσιμης πληροφορίας και για την παρουσίαση του Νεοπτόλεμου ως απόλυτα εξαρτημένου από τον Οδυσσέα, ενώ η βαθύτερη σημασία της ασυνέπειας φαίνεται να έγκειται στο γεγονός ότι κάνει το κοινό να μοιραστεί με τον Νεοπτόλεμο μια βαθμιαία συνειδητοποίηση της πραγματικής σημασίας του χρησμού.

[πηγή: B.M.W. Knox, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας (μτφρ. Ν.Κονομή, Χρ.Γρίμπα, Μ.Κονομή), Παπαδήμας, Αθήνα 2005, σελ. 417-8]