Ύβρη του Κρέοντα

Δεν καταδικάζει σε θάνατο µια τυχαία γυναίκα, αλλά τη µνηστή του γιου του, την αγαπηµένη του και µέλλουσα σύντροφο της ζωής του. Αγνοεί για µια φορά ακόµη τον Ἑρκεῖο Δία (πρβλ. στ. 486-489) και προκαλεί µεγάλο πόνο στον Αίµονα, χωρίς αυτός να έχει φταίξει σε τίποτε. Προσβάλλει βάναυσα τα αισθήµατα του γιου του για την Αντιγόνη, θεωρώντας τη σχέση τους µια συναλλαγή, όπου το αντικείµενό της, η Αντιγόνη δηλαδή, µπορεί να αντικατασταθεί µε άλλο, το ίδιο καλό και «χρήσιµο» (µε την έννοια της χρήσης). Δεν υπολογίζει ποιες θα είναι οι αντιδράσεις του γιου του, όταν θα νιώσει να πληγώνονται τα πιο αγνά και τρυφερά αισθήµατά του. Πέρα από αυτά συλλαµβάνει και φυλακίζει την Ισµήνη χωρίς καµία απόδειξη. Η αδικία που διαπράττει εδώ είναι ολοφάνερη. Για τις συνέπειες µόνο υπαινιγµούς µπορεί να κάνει κάποιος αυτή τη στιγµή. Σίγουρα όµως και ο ίδιος ο Κρέων δε θα µείνει απρόσβλητος από τις επιπλοκές που προκαλούν οι αποφάσεις του.

[Αξιολόγηση των μαθητών της Β΄ Λυκείου στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία. Σοφοκλέους Αντιγόνη, Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας 2000]